maar wat dan wel

Maar.... wat dan wel....

Ik viel dus in een gat. Zo’n 10 tot 12 jaar levensverwachting werd er gezegd,

maar voor die tijd zouden ze vast wel een geschikt medicijn voor mij vinden.

Maar HOE pak je je leven weer op…….? Ik was mijn baan kwijt, ik zat nog wel in een reïntegratietraject, maar mijn werkgever zag mij liever niet terug komen.

Mijn lichaam was aan het knokken tegen de gevolgen van alle medicijnen en de kanker was er ook nog. Maar ik heb wel een gezin, een huishouden.

Er was geen begeleiding, geen hulp; alles heb ik zelf moeten uitzoeken en navragen.

Met Bio-resonantie heb ik eerst mijn lichaam geholpen om zichzelf te herstellen van alle chemische-stoffen. Daarnaast heb ik een revalidatieprogramma voor kanker-patiënten gevolgd dat in het ziekenhuis werd aangeboden, om mijn conditie weer enigszins op peil te krijgen. Doordat ik ook Fibromyalgie heb (al 40 jaar), kwam mijn conditie niet meer terug op het peil van voorheen. Inmiddels ben ik dan ook voor 100% afgekeurd.

Tegelijkertijd ging ik op zoek naar de rode draad in mijn leven, omdat ik de overtuiging heb dat lichaam en geest met elkaar verbonden zijn.

De kanker zit langs al mijn slagaders door mijn hele lichaam, ik ging dus kijken naar een rode draad die door heel mijn leven loopt.

LOEP zie je leven in een druppel

Anderhalf jaar lang heb ik mijn leven onder de loep genomen. Mijn handelen als reactie op de buitenwereld en de reacties van anderen op mijn Zijn. Ik mocht niet zijn die ik was, niet zien wat ik zag, niet voelen wat ik voelde en vooral niet zeggen wat ik wist. Voor mijn talenten waren de mensen bang. Ik vertelde namelijk als klein meisje al dingen die volwassenen amper konden bevatten. Ik zag overleden personen, ik wist het als iemand loog en wat de waarheid wel was. Ik had een andere uitleg van alle bijbelverhalen en ga zo maar door.

Veel van mijn leeftijdsgenoten met dezelfde gevoeligheid als ik, belandden in een psychiatrische kliniek als ze zich niet aanpasten aan het heersend gedachtegoed. Ook ik kreeg die waarschuwing al op 2-jarige leeftijd voor de eerste keer. Ik heb me vanaf dat moment heel goed bekwaamd in mij te verstoppen, me voor te doen zoals van mij verwacht werd, zodat ik veilig zou zijn. Uiteindelijk was dat zo goed gelukt, dat ik grote stukken van mezelf kwijtraakte.

Door veel te lezen, te praten en studies via het internet te volgen, begon ik mij te herinneren wie ik werkelijk ben. Door mij opnieuw open te stellen kwamen mijn talenten weer 1 voor 1 terug.

De Energie in mijn leven begon weer te stromen. Ik bloeide helemaal op. Ik bruis, heb toekomstplannen, maar vooral houd ik van mijzelf en van mijn lichaam.

Nu laat ik mijzelf wèl zien, ik verstop me niet meer. Ook mijn partner op een gegeven moment voor de keuze gezet: mij versus de actrice. Gelukkig koos en kiest hij nog steeds voor mij en zijn wij nog steeds samen.

Ik weet zeker dat als ik mijn leven leef, mijn lichaam de kanker tot staan brengt en gaat genezen. 10-12 jaar zeggen de artsen, maar ik weet 40-50 jaar nog zeker te gaan.

Ik visualiseer dan ook regelmatig hoe mijn leven er uit zal zien als ik weer helemaal genezen ben en probeer dat nu al te ademen.